Time, you do lead us astray
Leading us almost everyday
Are you a friend?
Are you my keeper?
Are you a relic?
Are you a cheater?
Can I deny you?
Can I believe you?
Can I deceive you?
You’re a deceiver
You’re a deceiver
Time, when you rush in
From day one,
’till the time that we’re done
we just run
trying to catch you
with the present
without a chance
of any progress
any movements
any improvements
despite the effort
you’re late
you’re late
you’re late
you’re late
Time, goddamn no-good son of a gun
Time, goddamn no-good son of a gun
Time, goddamn no-good son of a gun
Time
1,2,…,30
The speed of light
The speed of sound
Without any doubt
Beats mankind
You’re going faster
You think you do
You think you will
Well you won’t
Well you don’t
You’re so slow
You’re so slow
You’re so goddamn slow
Time, goddamn no-good son of a gun
Time, goddamn no-good son of a gun
Time, goddamn no-good son of a gun
Time, goddamn no-good son of a gun
Time, goddamn no-good son of a gun
Time, goddamn no-good son of a gun
Een mens wil zich dan eens de maandagavond ontspannen, je bent moe van het voorbije weekend, je denkt even in je zetel te ploffen en zapt naar de zender waarvoor je hier meestal wel aan het juiste adres bent. In ” één”, twee, drie gaat je mond open van verstomming, een oude man komt namelijk met z’n blote kont voor de camera staan.. Even later zie je dan weer een poedelnaakte vrouw op de fiets zitten, ze rijdt even over hobbelige “kinderkopkes” en alsof dat dan nog niet genoeg was , kruipen de mannen van ” bij de brandweer!” nog eens op hun fraaie brandladder in adamskostuum op de markt van Hasselt. Leeft “één” nu ook al van sensatie of vergis ik mij ? Ik hoop alvast dat alle bomma’s en bompa’s op dit vroege uur al in hun bed zaten, het zou niet goed zijn voor hun tikker!
Studio Brussel zet dit jaar hun glazen huis voor de actie Music For Life in het fantastische Gent! Het huis zal een plaatsje krijgen op het Woodrow Wilson-plein of beter gezegd aan het Zuid! Dit jaar zal de actie geld inzamelen voor moeders op de vlucht voor oorlog en geweld. Wereldwijd zijn er heel veel op de vlucht met hun kinderen en vaak worden die ongelukkig genoeg slachtoffer van seksueel geweld.
Gisteren bezocht ik mijn opa, hij ligt sinds woensdag op de intensieve zorgen van het AZ St-Lucas met een zware longonsteking. Ik stond erop hem te bezoeken aangezien ze me al duidelijk hebben laten verstaan dat de kans bestaat dat hij eraan overlijdt. Ik wist dat ik me moest voorbereiden op iets wat ik niet graag zou zien, dat hadden ze me ook al duidelijk gemaakt, maar ik moest en zou hem zien!
De typische ziekenhuisgeur kwam me al tegemoet. Ik was gisteren met Daan aan het praten en ik besefte ineens dat ik heel veel gevoelens en mensen associeer met bepaalde geuren. Zo heb ik dat blijkbaar ook met de ziekenhuisgeur. De geur greep bij het binnengaan meteen naar m’n keel, het zorgde voor een gevoel van onrust en m’n maag begon meteen te draaien als de eerste, beste wasmachine.
Eenmaal op zoek naar de kamer van m’n opa, ontdekte ik van mezelf dat ik eigenlijk wel een op sensatie belust wezen ben, want iedere kamer die ik passeerde, keek ik ongegeneerd binnen om te zien hoe erg ze er eigenlijk wel niet aan toe waren. Ze lagen allemaal roerloos aan hun bed gekluisterd. Vastgeketend aan de vele machines met oneindige draadjes. Het deed me even slikken.
Daar lag hij dan. Een groot masker zoog het vel van z’n gezicht mee met iedere ademhaling. De machines leiden m’n aandacht van hem af. Ineens begon die machine loeihard te piepen, iedereen bleef rustig staan , ik dacht van ” allé, ga dan toch die verpleegster halen!” De verpleegster kwam dan uiteindelijk op haar duizend gemakken aangesloft op haar lelijke crocks, waarmee ze een paar maand geleden ongetwijfeld nog een echte trendsetter was, zocht de oorzaak en stak het draadje dat was losgekomen terug vast.
De economische crisis is ons zeker niet ontgaan en ik als economist ( tot in de kist) ben dan ook verplicht hier iets over te vertellen op m’n blog. Dit is een foto van de ” National Debt Clock” in Times Square, NY. Deze klok houdt namelijk de staatsschuld bij. De schuld loopt tegenwoordig zodanig hoog op dat het dollarteken imiddels plaats heeft moeten ruimen voor een 1. Als dat niet genoeg zegt…
Vanmorgen stapte ik verwaaid de trein op. Het geluid van mijn bruine botjes galmde door de wagon, wat niet door iedereen werd geapprecieerd. Een snode grijsaard keek afkeurend mijn richting uit, gevolgd door een blik van haat omdat ik abrupt zijn ochtendritueel verstoorde. Ik nam plaats, kreeg nog een gemene blik toegestuurd van de oude heer en tuurde eindeloos over de akkers. Ergens in de verte huppelde een konijn vrolijk in het rond. Versuft merkte ik het bord ” DE PINTE ” ineens op. Tegenwoordig moet ik een halte eerder afstappen. Met een sprongetje liet ik de trein achter mij en hoorde in de verte het gefluit van de conducteur. Je weet wel, dat geluid dat je liever niet hoort als je tot de vaststelling komt dat je net de trein hebt gemist. Het baantje naar school begint ondertussen al te wennen. Elke vrijdagochtend kom ik er ook de plantsoendienst tegen. Eenmaal op school, versteven van de kou, was m’n dag zo goed als begonnen. Ik had eerst nog een formaliteit te regelen in het secretariaat waar ik me gisterenavond goed had over opgejaagd. Er was namelijk gisteren een brief toegekomen met de mededeling dat ik, Charlotte Ghaye, niet aanwezig was op school op een bepaalde dag en of mijn ouders daarvan op de hoogte waren. Ik werd natuurlijk op het matje geroepen en er even van verdacht een spijbelaar te zijn. Dit liet ik me natuurlijk niet zomaar zeggen en bleef volhouden dat ik op school was, haalde m’n ingevulde agenda boven om te tonen dat ik weldegelijk op die dag op school was en haalde als extra bewijs een toets van Engels boven, die ik die dag had gemaakt. Mijn ouders geloofden me al gauw en het werd hen duidelijk dat dit om een vergissing moest gaan. Vanmorgen werd dit weggelachen met een sorry’tje en een nota in mijn agenda. Ik kon echter wel al 3 keer opgegeten zijn door m’n ouders. Na 6 saaie lesuren, waaronder bio en chemie , ging uiteindelijk de verlossende schoolbel die het weekend aankondigde. Uitgelaten liepen we allen de schoolpoort uit…
