We willen steeds meer, een mooie auto en liefst een zo groot mogelijk huis om onze buur de loef te kunnen afsteken. We willen reizen en liefst zo duur mogelijk, we zullen wel stilo’tjes uitdelen aan ” die arme negertjes” maar daar blijft het dan ook bij, ’s avonds keren we terug naar ons buitengewoon duur hotel en vallen in slaap met een gesust geweten, we hebben immers een goede daad verricht vandaag. We klagen over de slechte sfeer op ons werk, of over hoe overwerkt we toch wel niet zijn. Over hoeveel huiswerk we wel niet hebben en hoeveel boeken we wel niet moeten lezen omdat we in een talenrichting zitten. Depressies zijn als verkoudheden geworden, zo vaak komen ze voor….

Maar hebben wij, de gebraden-kippen-vallen-in-onze-mond-cultuur, eigenlijk wel het recht terecht ongelukkig te zijn? Kunnen wij het ons voorstellen hoe het moet zijn gepakt en gezakt en met 3 kinderen op onze rug op de vlucht te zijn voor de politieke situatie in ons land?