“Gelukkig nieuwjaar” zeggen ze een voor een. Ik voel ze kijken. Ik lees in hun ogen dat ze wel iets willen zeggen , maar niet goed weten wat. Nog nooit vond ik deze woorden zo pijnlijk, nog ooit eerder lieten de bonken van het vuurwerk mij totaal koud, het feestgedruis kon mij gestolen worden en dolverliefde koppeltjes allermeest.

De ” trouwe” lezers van m’n blog heb ik de laatste weken waarschijnlijk wel een beetje teleurgesteld, ik slaagde er maar niet in nog een bericht te posten. Maar beste lezertjes, ( al betwijfel ik dat dat er zoveel zijn:p) ik heb een beetje last van het vallen van het blad. De herfst, de verhuis, het kille weer en de examens die eraan komen hebben me al een beetje uitgeput. Net als de bomen heb ik een beetje het gevoel dat ik mijn blaadjes stilaan aan het verliezen ben, de kerstvakantie zal me goed doen, nu nog even doorbijten met die examens. Ik begin deze examens tevens met een dubbel gevoel, de druk op m’n schouders lijkt veel zwaarder omdat ik mijn jaar opnieuw doe. Iedereen denkt dat ik met gemak goede cijfers zal halen omdat ik toch mijn jaar opnieuw doe en alles gewoon opnieuw zie, wat niet helemaal waar is. Veel dingen zijn voor mij nieuw en worden op een andere manier aangebracht dan op m’n vorige school. Ik zal dus zeker niet op m’n lauweren kunnen rusten. Ook de wetenschappen zijn voor mij een stuk zwaarder aangezien ik op Sint-Pieters enkel 2 u natuurwetenschappen had en nu 3 u wetenschappen apart.  Maar natuurlijk ga ik mijn uiterste best doen en alles op alles zetten, zelfs voor m’n bisjaartje. Ik haat het wel een beetje de dubbelaar te zijn, gelukkig denkt niet iedereen zwart-wit en weten de meesten nu wel wat me een beetje heeft genekt. Ik dacht vroeger ook altijd zo stereotiep : dubbelaars zijn dom, hebben hun best niet gedaan. Ik had pech, ik heb fout gegokt en mag nu voor 1 vak een jaar langer op de schoolbanken zitten en de dubbelaar zijn, de dubbelaar die ik vroeger zo graag veroordeelde. Maar life goes on, ik geniet met volle teugen van mijn vrijheid maar probeer toch consequent te zijn in m’n studies en zo moet het zijn. Ik zou nooit meer willen terugkeren naar m’n oude school nu ik deze lossere manier van naar school gaan heb ontdekt. Vorig jaar was naar school gaan een echte marteling, kreeg zelfs strafstudie omdat ik een briefje van een uitstap was vergeten afgeven, moest eens kleren van het school aandoen om m’n inhaalexamen op een vakantiedag (!) te komen maken en omdat ik geen uniform aan had daarvoor. Als ik daar allemaal aan terugdenk ben ik zelfs blij dat ik een jaartje moet bissen, anders was ik misschien nog een jaar ongelukkig geweest op die bekakte nonnenschool. Ik zou nooit meer willen ruilen met het 6de jaar op Sint-Pieters, nooit. Liever een jaartje overdoen en gelukkig zijn!

Neveneffecten doet me nog steeds bulderen van het lachen. Absurd, maar supergrappig. Leef je in in het leven van de Komomaan.. Enjoy!

Time, you do lead us astray
Leading us almost everyday
Are you a friend?
Are you my keeper?
Are you a relic?
Are you a cheater?
Can I deny you?
Can I believe you?
Can I deceive you?
You’re a deceiver
You’re a deceiver

Time, goddamn no-good son of a gun
Time, goddamn no-good son of a gun
Time, goddamn no-good son of a gun

Op ons paasbest

Na lang zeuren slaagde ik er toch in Matthias mee te krijgen naar het St- Pietersbal. Hier een sfeerbeeldje van deze toch wel fantastische avond!

De economische crisis is ons zeker niet ontgaan en ik als economist ( tot in de kist) ben dan ook verplicht hier iets over te vertellen op m’n blog. Dit is een foto van de ” National Debt Clock”  in Times Square, NY. Deze klok houdt namelijk de staatsschuld bij. De schuld loopt tegenwoordig zodanig hoog op dat het dollarteken imiddels plaats heeft moeten ruimen voor een 1. Als dat niet genoeg zegt…

” Draagt zij een hoed?” vraag je lichtjes verveeld. Stiekem hoop je dat ze moe wordt. Je had haar daarnet al voorbereid op het slapengaan door rustig haar roze pyjama aan te doen en haar te sussen met : ” Je moet nog niet gaan slapen hoor, maar is het niet fijner in jouw pyjama?” Waarop zij je even beteuterd aankijkt en dan met haar klein knikkend hoofdje instemt. Ondertussen heeft ze al geantwoord op jouw vraag met een zelfvoldane ” Neen.” Haar blauwe kinderoogjes twinkelen van vreugde wanneer ze ziet dat er aan jouw kant nog meer kaartjes overeind staan. ” Charloooottte, ik ga winnen hé!” zegt ze fier en overtuigd van haar winnerscapaciteiten. Je glimlacht even, denkend aan het feit dat je er zonet even in geslaagd bent haar ongemerkt te laten winnen. Ze geeuwt even en steekt haar tuuter in haar mond, waarop ze in haar blond engelenhaar begint te krullen, doet ze altijd als ze moe is. Voldaan komt ze op jouw schoot zitten, leunend tegen je borst en valt samen met het ritme van jouw hart in slaap.