De examens zitten erop, de rapporten zijn uitgedeeld, 3 prettig gestoorde persoonlijkheden worden opgesloten in een glazen huis, gent wordt overspoeld door overijverige stubruluisteraars die op ieder hoekje van de straat staan te bedelen als de eerste beste clochards, allemaal voor het goede doel uiteraard. Het begin van een spetterende kerstvakantie vol verrassingen, ik voel het al.

Mijn eerste vakantiedag heb ik al ontzettend lui doorgebracht. Maar eigenlijk mag dat wel eens na die twee weken( en meer) geschifte hoofdarbeid! Morgen is het dan weer een grote dag, een dag vol feest en gezoen want mijn allerliefste liefje die soms lief is maar soms ook niet ( sorry snorry) en IK  zijn morgen exact 2 jaar samen en dat moet uiteraard gevierd worden. Dit jaar laat ik de champagne wel voor wat het is aangezien de dure bubbels me vorig jaar fameus misvallen waren en ik nu nog steeds gruwel van deze godendrank.

De avond erna is het alweeeer kerstavond en kunnen de engelenstemmetjes weer uit de kast worden gehaald want er is immers ” een kinneke geboren op aard”! Dat wordt ook weer een avond vol gezoen en familiegebeuren. Nu ik zo even een blik werp op onze imposante kerstboom besef ik dat de feestdagen een ware aanslag zijn op mijn arme bankrekening en besef ik nog veel meer dat ik de komende maanden regelmatig op mijn kin zal moeten kloppen. Het leven kan soms hard zijn, nietwaar. Maar niks is leuker dan cadeau’tjes geven en cadeau’tjes krijgen!

Straat 65, de IZ, een ziekenhuisbed op de gang.

Gisteren bezocht ik mijn opa, hij ligt sinds woensdag op de intensieve zorgen van het AZ St-Lucas met een zware longonsteking. Ik stond erop hem te bezoeken aangezien ze me al duidelijk hebben laten verstaan dat de kans bestaat dat hij eraan overlijdt. Ik wist dat ik me moest voorbereiden op iets wat ik niet graag zou zien, dat hadden ze me ook al duidelijk gemaakt, maar ik moest en zou hem zien!

De typische ziekenhuisgeur kwam me al tegemoet. Ik was gisteren met Daan aan het praten en ik besefte ineens dat ik heel veel gevoelens en mensen associeer met bepaalde geuren. Zo heb ik dat blijkbaar ook met de ziekenhuisgeur. De geur greep bij het binnengaan meteen naar m’n keel, het zorgde voor een gevoel van onrust en m’n maag begon meteen te draaien als de eerste, beste wasmachine.

Eenmaal op zoek naar de kamer van m’n opa, ontdekte ik van mezelf dat ik eigenlijk wel een op sensatie belust wezen ben, want iedere kamer die ik passeerde, keek ik ongegeneerd binnen om te zien hoe erg ze er eigenlijk wel niet aan toe waren. Ze lagen allemaal roerloos aan hun bed gekluisterd. Vastgeketend aan de vele machines met oneindige draadjes. Het deed me even slikken.

Daar lag hij dan. Een groot masker zoog het vel van z’n gezicht mee met iedere ademhaling. De machines leiden m’n aandacht van hem af. Ineens begon die machine loeihard te piepen, iedereen bleef rustig staan , ik dacht van ” allé, ga dan toch die verpleegster halen!” De verpleegster kwam dan uiteindelijk op haar duizend gemakken aangesloft op haar lelijke crocks, waarmee ze een paar maand geleden ongetwijfeld nog een echte trendsetter was, zocht de oorzaak en stak het draadje dat was losgekomen terug vast.