Draadjes, draadjes en … draadjes.
Straat 65, de IZ, een ziekenhuisbed op de gang.
Gisteren bezocht ik mijn opa, hij ligt sinds woensdag op de intensieve zorgen van het AZ St-Lucas met een zware longonsteking. Ik stond erop hem te bezoeken aangezien ze me al duidelijk hebben laten verstaan dat de kans bestaat dat hij eraan overlijdt. Ik wist dat ik me moest voorbereiden op iets wat ik niet graag zou zien, dat hadden ze me ook al duidelijk gemaakt, maar ik moest en zou hem zien!
De typische ziekenhuisgeur kwam me al tegemoet. Ik was gisteren met Daan aan het praten en ik besefte ineens dat ik heel veel gevoelens en mensen associeer met bepaalde geuren. Zo heb ik dat blijkbaar ook met de ziekenhuisgeur. De geur greep bij het binnengaan meteen naar m’n keel, het zorgde voor een gevoel van onrust en m’n maag begon meteen te draaien als de eerste, beste wasmachine.
Eenmaal op zoek naar de kamer van m’n opa, ontdekte ik van mezelf dat ik eigenlijk wel een op sensatie belust wezen ben, want iedere kamer die ik passeerde, keek ik ongegeneerd binnen om te zien hoe erg ze er eigenlijk wel niet aan toe waren. Ze lagen allemaal roerloos aan hun bed gekluisterd. Vastgeketend aan de vele machines met oneindige draadjes. Het deed me even slikken.
Daar lag hij dan. Een groot masker zoog het vel van z’n gezicht mee met iedere ademhaling. De machines leiden m’n aandacht van hem af. Ineens begon die machine loeihard te piepen, iedereen bleef rustig staan , ik dacht van ” allé, ga dan toch die verpleegster halen!” De verpleegster kwam dan uiteindelijk op haar duizend gemakken aangesloft op haar lelijke crocks, waarmee ze een paar maand geleden ongetwijfeld nog een echte trendsetter was, zocht de oorzaak en stak het draadje dat was losgekomen terug vast.
Reageer